Recenzije

 

IZVOR:dnevni list" Oslobođenje" 09.06.1998 godine

 

Momčilo Golijanin

             

 

Stari Heleni su govorili da pjesnici pripadaju onima koji su “trudni dušama” i da tim dušama dolikuje i da začnu i da rode. U takvom stanju emotivnog naboja, pjesnici “stvaraju ljepšu i besmrtniju djecu nego onu što su rođena iz tijela”.

 

Zar se porod duše može odvojiti od poroda tijela ?I jedno i drugo čedo su i plod ljubavi: jedno plod plotske, a drugo čedne, duhovne. I jedno i drugo su pustili korijenje u srcu, poput drveta i ne mogu se iščupati.

 

Svaki zaljubljenik u knjige se istinski raduje kad se pojavi nova knjiga.To utoliko prije i više kada parnaske muze zavedu čednu dječiju dušu, dušu mladog čovjeka.

 

Pred nama je zbirka pjesama mlade pjesnikinje Dragice Ždralić (1974) ”Suza Izbjeglice”.To je, u stvari, izbor iz oveće zbirke čiji je radni naslov ”ptice lete dole”.

 

Razumljivo je da će lepeza interesovanja ovih 70-tak pjesama biti dosta široka i da je to traženje sopstvenog puta u pjesničkom lavirintu tema, ideja i pravaca. Ali, činjenica da je mlada pjesnikinja sama pratila izbor iz većeg broja ( do sada je, prema sopstvenom kazivanju, napisala više od 800 pjesama), razvrstanih po tematskoj sličnosti po ciklusima i dosta rigorozna samokontrola u tom izboru, podosta govori i o djelimičnoj izgrađenosti kriterija, pronalaženju već nekog puta, kao i to da imamo pred sobom mladog entuzijastu koji obećava.

 

Obećava i načetom tematskom problematikom i bogastvo jezika i ljepotom stila.

 

Najljepša pjesma prvog ciklusa, a vjerovatno jedna od ljepših u zbirci, je “odlaze”.To je spoj izuzetnog ritma, metafora i simboličkih veza čovjeka i njegovog okruženja. Prividne isključivosti su paradoksalne. Odlasci i dolasci su naše sudbine u koje se utkivamo i uplićemo.

U odlascima se pretačemo u nove živote i rađanja iz kojih kasnije dolazimo preporođeni.

Cijela pjesma je u emotivnom preživljavanju zbivanja oko nas, u posmatranju stvari i pojava koje su u stalnim pokretima. Čovjek je ubačen u taj kovitlac kruženja sa dobrim naznakama novih rađanja koja se naslanjaju na protekla nestajanja.

 

 

”Pa i sjede vlasi ako budu žice

 

Po kojima razgrću se nove pelene života”

 

 

Naizad optimizam kod djevojčice kojoj je neko ukrao djetinjstvo i ona sada bogaza stazama izbjeglica sa suznim okom.Anaforska ponavljanja na početku stihova (“Odlaze gradovi...žita...polja...koraci”) i dominacija frikativnih suglasnika u krajnjim riječima stiha (prose,kose,nosile,kosile...) daju pjesmi izuzetnu muzikalnost i razigranost.

 

Doduše tu razigranost i lepršavost stila i stiha i igru riječima susrećemo i u drugim pjesama ovog ciklusa ( “...Na putu čovjekovih želja…”).Ona je ponekad smještena i u divne kontraste.

Mladosti, po pravilu, ne bi trebalo da bude svojstvena samoća ni razmišlajnje o smrti.

Ali, ovdje i“ptica pjeva što donosi smrt”.

 

“Kletva tamo njemu” je najobimniji ciklus.U njemu su pjesme često opore, tužne, nostalgične, pune vapaja za zavičajem.Pokušava “ratna mladost” ( u istoimenoj pjesmi ) da se izmigolji iz lanca smrti koji nam je okruženje, da smanji broj krstača po njivama koje najčešće mladost primaju, da nađe smiraj.A tamo njenim gradom, njegovim pločnicima koračaju drugi koji ga možda ne vole koliko oni, ali koji (opet -možda) nisu ništa više srećni nego oni.

 

Dali mlada i bezazlena bića imaju privilegiju da opšte sa višim silama?Javlja li to bog nevinim dušama dolazeću apokalipsu?Kako to Dragica Ždralić na samom početku 92.god, kada joj je nešto više od 17 godina, naslućuje da Neretva, ta “kraljica srca, gradova i sela” teče kravava, da u sebe prima zlodjela. Ponire li to pjesnikinja u prošlost, ili vizionarski proviruje u budućnost?

 

I u jednom iu drugom slučaju je gorak ukus u ustima i u svjesti.Jer, kad napuštamo rodnu grudu, kada počinjemo potucanja” od nemila do nedraga”, kad u sredini koja nas prihvati, ne oskudjevamo jedino u oskudicama, onda se,, u mislima, vraćamo izobilju zavičaja (“U TUĐINI”).A bol za zavičajem je konstantan i intezivan. Umnogome ga uslovljava sivilo sadašnjosti koja je prikazana crno-bijelom tehnikom u odnosu na prošlost. Iz takvog košmara izlaz je u snovima koji, doduše, nemaju osnovu za optimizam.

 

Progoni, izbjeglištva, oskudice,suze...po pravilu prate popaljeni domovi, ostavljeni ili zatečeni grobovi.Završna pjesma ciklusa “Kletva tamo njemu” odiše optimizmom. Rat je pri kraju, suze izbjegličke presahnjuju, naslućuju se sloboda i mir. Među ovim pjesmama valja istaći ”Počim o miru” koja ima u sebi pomalo imperativnosti.Doduše, prenesene, u trećem licu.

 

Najkraći ciklus ove zbirke”Ah, ta jesen” počinje pjesmom “dolazi jesen”, koja je napisana u dahu, u ekstazi predavanja, u divljenju, u vapaju za dopuštenje podavanja vjetru i za oprost zbog tog nevjerstva.Jesen ne umrtvljuje: ona neodoljivim mirisom opija, uspavljuje do proljećnog buđenja.Ta pohotljiva pospanost jeseni pročišćava se u ljepoti snježnoj, u svjetlucavim darovima nebesa koja nam ponekad akstazično povlađuju podavanje bijeloj smrti. Ili mladalačkom sanjarenju o dragoj osobi, u društvu snježnih pahulja koje bi da se ne tope od vreline puti.To su, na sramotu vremena u kome živimo rijetke preokupacije jedne osamnaestogodišnje mladosti.

 

Pokušaće pjesnikinja da zadnjim ciklusom (“Evo, ode tebi moja sva ljepota”) da oduška i svojim mladalačkim osjećanjima.No, sve je to bojažljivo, kao da sjena rata, smrti, seljkanja, oskudica...stalno nadnosi nad njenu dušu i upozorava je da nije vrijeme za ljubav,

 

 

“...Ne smjeh poći

 

Pod tvoju dušu,da prespavam

 

Promrzla od gorkih,tuđih postelja

 

Ali legoh

 

i zavoljeh te

 

Plačući...”

 

 

 I onda kad vapije za ljubavlju, čini to da oplemeni I očedni sadašnjost, koja je isuviše surova.Ali i da se i sama prepusti”životu van ovoga”.Ljubav je u čežnji a čežnja i želje nemaju granica.

 

Naći će se tu pjesme koje nas neodoljivo podsjećaju na bibilisku ”pjesmu nad pjesmama”.

 

Sve je tu u čednim traganjima za izvorištima nekog novog života,u neodoljivom ispijanju ljubavne čaše.Ili u magnovenim snoviđenjima i noćnim priviđanjima drage osobe.

 

Valja na kraju uočiti da u Ždralićevoj poeziji, što je, prirodno i očekivati, ima dosta neujednačenosti.Naći će se pjesme koje su ispod njene prosječnosti, desiće se nekad i nasilje nad pjesmom, prije svega nad stilom, pojaviće se pukotine kroz koje se “izvlači”pjesnikinjina misao I razljeva se u nekontrolisanu narativnost. Pjesma tada umnogome gubi na muzikalnosti, što je inače jača strana ove pjesnikinje.Čak i kad pjesma prelazi u poemu, kakav je slučaj sa pjesmom”kletva tamo njemu”, samo s vremena na vrijeme izbija iskričavost duha i polet mladosti.

 

Nije očekivati od početnika savršenstvo.Ono će doći kao posljedica snažne volje, entuzijazma, mukotrpnosti, kao posljedica saznanja da se kap mastila mora pomješati sa desetinama kapi znoja.

 

Sve nedorečenosti i preambicioznosti, sva eventualna nasilja nad stihom su normalni pratioci mladosti, vedre, razbarušene koja lebdi u nebeskim prostranstvima, ne razmišljajući o prizemljenju. A tu mladost, kao i Ždralićevu uostalom, prizemljuje teret nagomilanog životnog iskustva i saznanja da smo kratkotrajni bljesak varnice koja se najčešće u usponu gasi.

 

 

Dragoljub Jeknić

 

datum i godina: 20.septembar.1998

 

Zbirka mlade pesnikinje Dragice Ždralić “PTICE LETE DOLJE” sačinjavaju četiri ciklusa, od kojih čak tri sadrže pesničke tekstove koje su inspirisala najitimnija osećanja, osećanja ljubavi.Inače, pesnikinja je već objavila jednu zbirku “Suza Izbjeglice”, 1997 godine o kojoj su recezenti izrekli niz pohvala i krupnih reči.

 

Međutim pohvale i krupne reči,ako nemaju uporišta u konkretnom književnom delu, mogu mladog pesnika da odvedu na potpuno pogrešan put da on shvati kako je pisati poeziju jednostavno, lako, kako je sve što se u formi stiha napiše poezija, kako je ono što je on svojim nejakim smislom o velikoj drami života sročio_”snažno filozofski kazano”i slično.

 

Mislim da je kritički odnos prema prvoj knjizi mladog pesnika najvažniji.Nekada su taj odnos prema pesnicima koji hoće da uđu na otškrinuta vrata literature imali i izgrađivali urednici književnih listova i časopisa.To su po pravilu bili afirmisani pesnici,književni kritičari i istoričari, stvaraoci koji su znali da usmeravaju nove književne snage, čijim se kritički izrečenim ocenama verovalo,koji su umeli da se raduju pojavi novih talenata i koji su sve činili da se talenat, koji se javljao, ispolji.

 

Danas toga nema.Gotovo da su oni koji dolaze prepušteni sami sebi.Pišu i napisano na različite načine objavljuju, a to što oni objavljuju, uglavnom, ozbiljna kritička misao i ne registruje.Za Dragicu Ždralić bila bi prava šteta da se tako zbude, jer ona ima pesničkog talenta, ali taj talenat treba negovati, treba uspravljati, treba ono što taj talenat”proizvede” kao pesnički tekst ocenjivati kritičkim mjerilima lišenim bilo kakvih drugih osetljivosti osim, razume se, osetljivosti za književni tekst.A za književno delo nije uopšte važno dali je Dragica Ždralić izbeglica, pogorelica, dali je videla spaljena sela i gradove, preorana groblja, gomile beskućnika.

 

Književno delo to ne može uz sebe da nosi kao nikakvu dodatnu legitimaciju pesnika, negativnu ili pozitivnu energiju, kao nekakvu svoju idetifikacionu i psihološku torbicu, ali ono to može da ima u sebi, da to kroz sebe artikuliše, a od artikulacije doživljenog i viđenog zavisi njegov život, njegova literarna sudbina.

 

Dragica Ždralić,rečeno je, ima talenta, reč je o jednoj osetljivoj prirodi, i sada je potreban silabn rad da se to o čemu se misli i sanja, što se vidi i sluti, iskaže na način koji jeste pesnički, ne stihoklepački, sitnopoetički.

 

U odnosu na prvu zbirku ova je znatno pročišćenija, sa kamena reči, otpali su slojevi koje su reči činile glomaznim, nepokretnim, koji su sputavali njihova značenja.Pročišćen je izraz, uticaji tuđih poetika umanjeni, pesnički tekst je dobio svoju vlastitu boju i svoj ton.

 

Daleko je u novim pesmama ove pesnikinje manje one pesničkestihoglagoljivosti, koja, u suštini, pesničke tekstove ne čini govorljivijim, nego, naprotiv, nemuštijim.

 

Inače Dragica Ždralić ima fini smisao za reč, za pesničku reč, ona oseća bilo reči, ona shvata da reč može sve, a to je za jednog pesnika osnovni smisao, smisao od presudne važnosti.Elementi igre reči ovde ne tvore pesmu bez sadržaja, već sadržaju pesme omogućujuži svoju višeznačnu simboliku, da se ne izlije pred čitaoca kao gomila fraza, da ne iscrpi pesnički misao, već je, što je i najbitnije, ostavi dovoljno snažnom za nove pesničke sadržaje s istom ili sličnom bojom osetljivosti.To se najbolje vidi u pesmama ljbavne takozvane inspirecije a takva su ovde tri ciklusa, mada se ni za četvrti, koji je ovde prvi, ne bi moglo reći da je ovde bitno drugačije inspiracije.I pesme tog ciklusa su “proizvod onog finog fluida ljubavne osetljivosti, pogotovo ako se zna da je ljubav sve, da je ljubav i dom,i ognjište odakle se ponela prva toplina u očima, da je ljubav i zavičajni kamen, i groblje na brdu, i vizija otvorenog neba, i ptica koja sleće gpre,ili sve te ptice koje u pesmi Dragice Ždralić lete, kao životne radosti, ali ima, na žalost, i onih koje ne znaju kud će i kad su prozori raskriljeni i kad je vreme za letenje.Ljubav je baš sve, i to je dobro što je i u ovoj pesničkoj zbirki tako, što je pesnikinja našla formu koja joj dozvoljava da se tako najbolje izrazi.

 

U naznačenom smislu vrlo je, na primer, karakteristična pesma pod naslovom”NIŠTA”.Pesnikinja kaže:

 

 

 

Neka se podigne prašina

 

Kad se otvore preteška vrata

 

Ničega;

 

I neka cvil te jeze

 

Unese još

 

Poneki nemir u mene.

 

Ja ću ući i izaći

 

Baš tu

 

Gdje nema ništa,

 

Gdje nikad nije bilo

 

Ništa,

 

Niti je ušlo

 

Ni izašlo

 

Išta.

 

 

 

Ovo je uspela varijacija pesničkog iskušavanja ćutanja, pesničkog suočavanja s onim što se sluti da postoji, ali nije imenovano, onim što tek treba imenovati i tada će da postoji.Ništa nije ništa, niti se u ništa može ući, izaći pogotovu.Ništa ne postoji, ali postoji, dakle, u dubini bića, u dubini njegove osetljivosti, prostor iz koga će se nešto roditi, prostor koji pesnikinja definiše, pesnički, kao ništa, ali nemir, koji je ovde prisutan, jeza, na koju pesnikinja računa, elementi su koji to pesničko ništa omeđuju, koji ga kao crnu rupu u kosmičkom prostranstvu, u stvari pokazuju i prokazuju, i možda je upravo u tom što pesnikinja za sada kaže da je ništa,onaj osećaj koji će, kad progovori, kad bude imenovan kad se pesnički desi, zbude, izmeniti mnogo šta, pokazati se u lepoti koja ozarava življenje i čini da se na nov način, i u novom svetlu pesniku ukažu pesničke reči.

 

Od reči, pesničkih reči, ne treba strahovati, ali svaki pravi pesnik svestan je opasnosti koje reči kriju.Kada pesnikinja u pesmi”OPSTANAK” kaže:

 

U borbi za opstanak

 

Pružih jedan prst,

 

Dva prsta,

 

Tri prsta,

 

Četiri prsta,

 

Pet prstiju...

 

 

 

I tu se njen pesnički izraz o opstanku prekine, dođe nekoliko tačaka, dakle ne završi, onda je to lepo pesnički rečeno, onda je svest o opasnosti koju pesničke reči kriju na najbolji način pokazana, onda je urađeno dovoljno da pesma pod tim naslovom uspe na nov način.Pesmom ne treba ništa objašnjavati, definisati, pesmom treba pokrenuti proces osetljivosti, proces značenja reči, a ovde je to učinjeno, i zato je ova pesma pesnički uspela.Nj ne čini pesnički uspelom gomila reči, već onoliko reči koliko je dovoljno za opstanak jedne pesničke misli, vizije, jednog pesničkog smisla.

 

U dužim pesmama pesnikinja se saplete često o pređu reči, zamrse se tako neka značenja, neki simboli se tek uspostave, a odmah potom ponište novim simbolima, ali u kraćim pesmama pesnikinja povlači onu crtu koja jeste pesnička crta.Ona kaže:

 

 

 

Šum

 

I taj opoj

 

Lista,

 

I kosa

 

I usne

 

I taj vjetar,

 

Razgrću

 

Moju

 

Nevinost

 

Na struni

 

Noći.

 

 

 

Naslov pesme je “NA ŽICI NOĆI”, a u finalu imamo “Na struni noći”.Lekovit je taj proces koji se dogodio u samom činu stvaranja nekoliko kratkih stihova je bilo dovoljno da se žica pretvori u strunu, da u samom pesničkom tekstu zbude ta čežnja, taj opoj, to belo razgrtanje tela, lepote koju pesnikinja idetifikuje kao nevinost.

 

Ovakav odnos prema rečima, prema osetljivostima koje treba pesnički izraziti, prema pesničkom tekstu, treba izgrađivati.Dragica Ždralić za to ima dara, a to je najvažnije.Najvažnije je, dakle ne pisati, nego znati kad stati sa pisanjem, znati do kojih granica reči jedan pesnički tekst treba da se razvija, do koje mere se sme “razgrtati” nevinost bića pesme.Nemuštost pesme.Pesma uvek mora da bude c e l a upkos silini nasrtaja reči i generacija čitalaca.

 

Ovaj rukopis predlažem “Svetu Knjige” za objavljivanje.

           

 

 

 

Prof.dr Slavko Mrkić

 

Izvor: recenzija, (knjiga "Molitva anđelu")

 

datum i godina: Beograd , 2000

 

 

 

 

"MOLITVA ANĐELU"je treća zbirka pesama mlade pesnikinje Dragice Ždralić.Zbirka sadrži 83 pesme svrstane u šest ciklusa.

 

U prvim svojim pesmama najosećajnije peva o svom detinjstvu, o ljubavi, svojoj generaciji, lepoti prirode i čovekovom stvaralaštvu.Međutim rat na prostorima bivše Jugoslavije, ruši njenu idiličnu sliku ljubavi i veru u mnoge ideale, ali je ne obeshrabruje i ne čini pesimističnom.Naprotiv.

 

Naime, suze Dragice Ždralić teku evo skoro čitavu deceniju za izgubljenim velikim ljubavima i grupišu se u tri tematske celine: spaljeni dom i izgubljeni zavičaj;stradanje svog naroda;bolest i smrt oca Nikole.Svoje duhovne patnje Dragica iskazuje ubedljivo, duboko, iskreno.Ova knjiga je zapravo treći dio trilogije neprebola.Jednostavno, ne zna se dali je dramatičnije kad Dragica u svojoj prvoj knjizi "SUZA IZBJEGLICE" u pesmi”Moj zavičaj” saopštava bol zbog napuštanja svog doma stihovima:

 

 

 

Ja odlazim

 

Odlazim I nosim sebe

 

Kroz odlazak-kraj

 

Odlazim,a moj zavičaj?

 

 

 

Ili kada u drugoj knjizi "PTICE LETE DOLJE" nadajući se povratku u zavičaj kaže:

 

 

 

Molila bih oblake

 

Što plove nebom

 

I trave nove

 

Što rastu nad brijegom, molila bih cvijeće

 

Što cvjeta samo

 

I novo drveće što raste,tamo

 

Tamo daleko...neka me čeka

 

 

Potresno se doimaju stihovi koje pesnikinja posvećuje senima svog oca Nikole ( ciklus od devet pesama pod naslovom”OVO JE VRIJEME NEPREBOLA”) iz pesme “Dvorac i vitez”:

 

 

 

Kada sam bila mala

 

I kad prvi put

 

Na tvoje sam krilo sjela,

 

I kad sam

 

Iz tvojih ruku jela,

 

Ja sam te zavoljela.

 

 

 

(...)

 

 

 

Godine su prošle od tada.

 

Pričao si mi o plimi

 

Kojoj se vtoja obala nada.

 

A ja sam dugo u samoći

 

Sama pored tebe sjedila

 

I upamtila sam sve

 

Što mi je duša tvoja pripovjedala.

 

 

 

Dragica razmišlja i piše i o ljubavi, kao ideji jednog izbavljenja iz beznađa u koji je gurnuta i ona i svet koji je okružuje.Zato su njene pesme jednako tople, meke i osećajne, kad piše : O svojoj Otadžbini

 

(“...Zemljo moja mila, zašto mira nemaš...”)

 

O svojoj spaljenoj kući

 

(“... o kako si dalek dome mog djetinjstva,sav čedan u mojoj i svojoj svjetlosti...”)

 

 

 

Kao kad se obraća svojim najdražim-ocu

 

( “...moje srce odšeta tebi...najdraži, jedini tata...”)

 

I majci

 

( “...majko...rodi mi još jednu dušu, nemam gdje sa ljubavlju...”).

 

 

 

Poeziju Dragice Ždralić karakteriše izrazito ženska, meka, topla, osećajna lirska crta koja se prepliće sa očiglednom misaonom sklonošću prema većim temama, složenijim formama i izrazu.I u ovoj knjizi pesnikinja ispisuje liriku čije stvarne vrednosti se otkrivaju u neposrednom, intimnom tonu, u diskretnoj i melanholičnoj osećajnosti.Knjiga je u celini izraz duboke vernosti životu koji se otima i traje uprkos svim nedaćama i surovoj društvenoj stvarnosti.

 

To je spoj pesničkog ritma, metafora i simboličkih veza čoveka i njegovog okruženja.Tematska raznovrsnost, bogastvo jezika, lepota stila i sigurne vrednosti ukupnog poetskog kazivanja preporučuju ovu knjigu poezije.

 

 

Novica Telebak-Teni

 

izvor: gost pjesnik na promociji knjige "Suza Izbjeglice"

 

datum i godina:Danilovgrad 1997 godine

 

Djetinjast oproštaj sa dolinom Neretve, rodnom kućom, crkvom, grobljem, te pečatom života, i svim dverima juga Dragica Ždralić ulazi u nenajvljeno punoljestvo.Za nju je zavežljaj bio nedokučiv, tjeskoban i prevelik.Jer da je uspjela da ga donese u njemu bi bilo sigurno dosta rane mladalačke poezije.

 

U Nevesinju, u tom polju nevolje i herojstva, kada bi se vratila sa položaja, i ja bih tražijo svoje, već podavno objavljene knjige.(Jednu,čini mi se drugu donjela je djevojka,sad već profesorica a zajedno sa njom djevojčurak),sapatnik bez svoje poezije bila je Dragica Ždralić.

 

Od tada pa do danas prošlo je pet godina.Bile su to godine životnog beznađa i stradanja, poetskog vriska, životnog putokaza, životnog raskršća, i na kraju put od životnog opredjeljenja, do poetskog ukoričenja i objavljivanja.

 

Prema tome,knjiga poezije”Suza izbjeglice”,pjesnikinje Dragice Ždralić je prvenstveno titraj to jeste preobražaj pjesme-pjesmom pjesme u pjesmu,traženje strukturnog značenja zvuka stiha,unutrašnjeg govora pjesme gradeći samostalnu stvaralačku poeziju.Pjesme nastaju u trenu, sa kamenom i u snu, zemljom i vjerom, prazninom i šutnjom,imajući u vidu sve što je trebalo skrnaviti u refleks savremene poetike.

 

Život i smrt, kao dva svijeta i dvije tame…

 

Ptice u letu dugo pokazuju šta je to tumaranje, a rukovet je stvaranje.Sve bi to moglo se ostaviti da se ne suprostavlja, da se ne poništava.Provjeravaju se i dokazuju, ne sluteći da je to već davno kazano.Tako se i Dragici daju novi, izražajni, snažni a samim tim i vrijedni materijali duhovnog svijeta.Taj tajni simbol čime misao živi u sadašnjosti, a suprostavlja i pjeva...Stvaranjem sonata, ništa se ne završava, kao da kaže ono što je neobično je njen oblik ljudske misli.Ona kroz poeziju rješava zagonetke ćutanja i nejasne mjere gorčine, zasniva nove odnose i svjetove,skraćuje pamćenje a gotovo uvijek prašta.

 

Za Dragicu Ždralić, to su teme izazovne ali i preteške.Pjesnička poruka se ne može uvijek razložiti na pojmove i predmete, koji u sebi nose autonomne tajne ali  i zakone.Vlast nad ljudskim duhom, pobijanje nesvjesnog nije pokoravanje.Ovladala je i odvojila se čovjekova mašta od njega samog, ili od onog u kome vladaju nepnošljive sile razuma.

 

Uz svesrdnu preporuku knjige, i uz moju ličnu radost, ostajući pri nadi da će sve ovo trenutak osvjedočiti da smo za trenutak bogatiji i uvjeravajući vas da poezija ne može promjeniti svijet, zaustaviti rat, ali ako ništa drugo nek bar bude svijeća da ne plačemo u mraku...

 

pjesnik ANTELJ SLOBODAN

 

 

Mora se priznati da lirsko izražavanje sadrži u sebi značajan segment ”tehnika” pisanja savremenih pjesnika.Riječ je o mladoj i izuzetno darovitoj pjesnikinji, koja se na čudesan način oslobađa deskriptivnog pristupa koji je karakterističan za početnike.U njenim stihovima se otkriva vječna misao o osnovnim ljudskim relacijama koju s pravom presjeca, trenutačnost ljudske egzistencije.

 

Ono što čini draž jeste, da je ovaj “miks” izražen na pjesnički način, svojstven samo osobama prefinjena i kultivisana duha.Senzibilitet koji nam se nudi prestavlja buicu individualnih emocija, koje se stapaju u zanimljiv lirski doživljaj.Inspirativni impuls je pokretačka snaga koja prolazi kroz “moguća agregatna stanja” ostajući na nivou daljeg uljepšavanja.

 

Čitajući njenu poeziju, stiče se utisak da je njena stalna preokupacija sadržina; permanentan san je pjesma koja sadrži u sebi nešto, kao novu misao ili novu sliku.

 

Ona ne piše iz puke naklonosti prema poeziji, već zato što nešto ZNA i posjeduje NAČIN da to znanje iznese.

 

Slijedi lucidno kretanje,uprkos iskustvenim nedorečenostima, vjerujući da postupa kao i ostali, kao i oni koji obitavaju na istim talasnim dužinama.Čitaocu se maneće utisak da je u pravom trenutku izvršena integracija njenih doživljaja u prostorno lutanje, da je postignuta saglasnost sa aktuelnošću.